(25. septembar 1930, Beograd — 13. januar 2021, Beograd)
Košarkaš, trener, predavač. Sportom je počeo da se bavi u beogradskom Železničaru već sa 15 godina, igrajući stoni tenis, da bi tek kasnije počeo da igra košarku u istom klubu.
Zajedno sa Tošom Lazićem (kasnije trenerom OKK Beograda) otišao je u Crvenu zvezdu i pokušao da se upiše u košarkašku sekciju, ali kako je sam rekao: „provlačili su im loptu kroz uši“, pa su obojica vrlo brzo odustali. Na nagovor Branislava Rajačića (kasnije trenera OKK Beograda), sa kojim su zajedno išli u školu, Bora i Toša odlaze u beogradski Železničar, gde 1947. godine počinju igračku karijeru u juniorskom timu.
Već 1948. godine, u jesen, prelazi u beogradski Radnički. Igrao je do 1950. u Radničkom, ali je već tada trenirao devojčice, jer je shvatio da želi da bude košarkaški trener. Odlazi u beogradski BASK kod Careve ćuprije, gde igra još jednu sezonu, da bi se 1951. godine vratio u Radnički, gde počinje da radi kao trener sa devojčicama i dečacima.
U Radničkom ostaje do 1959. godine i u tom periodu stiže do drugog mesta na prvenstvu Jugoslavije za juniore (igrali Ražnatović, Čermak, Zimonjić, Buca Đorđević), gde u finalu gube utakmicu od ljubljanske Olimpije, iako su na poluvremenu bili bolji. U Beogradu su u to vreme za sve ostale ekipe bili poznati kao „Kaznena ekspedicija“.Već tada shvata da mora da bude dobar demonstrator da bi preneo znanje igračima. Upija znanje i iskustvo Nemanje Đurića (reprezentativca i našeg u to vreme najboljeg centra), radi sa Miodragom Sijom Nikolićem, koji kasnije prelazi u OKK Beograd i postaje reprezentativac. Bio je prvi trener Slobodanu i Dušanu Ivkoviću.

Sa košarkašicama Radničkog na Crvenom krstu

Na poziv Strahinje Brace Alagića, 1959. godine prelazi u Crvenu zvezdu, gde radi sa juniorima i juniorkama, da bi se 1962. godine vratio u Radnički i preuzeo ženski seniorski tim.
Sa ženskim timom Radničkog osvojio je četiri puta prvenstvo Jugoslavije (1964, 1965, 1966. i 1968).
Od 1968. do 1972. provodi u OKK Beogradu, gde radi samostalno ili kao pomoćnik Bore Stankovića i Branislava Rajačića. Istovremeno, od 1967. do 1969. godine, radi sa ženskom juniorskom reprezentacijom.
Na mestu selektora ženske seniorske i juniorske reprezentacije Jugoslavije Bora Cenić bio je od 1960. do 1976. godine. Za to vreme seniorsku reprezentaciju je vodio na 107 utakmica, na četiri evropska prvenstva (1960, 1972, 1974, 1976) i na pet Balkanijada (1971–1975), i na svakoj je osvojio medalju (jedno zlato, dva srebra i dve bronze). Juniorsku reprezentaciju vodio je na 42 utakmice na četiri evropska prvenstva, gde je osvojio jednu srebrnu medalju (1973) i dve bronze (1967, 1969). Na EP 1975. godine bio je sedmi.
Godine 1968. bio je pomoćni trener Ladislavu Demšaru na Evropskom prvenstvu za žene u Italiji, gde je reprezentacija Jugoslavije osvojila srebrnu medalju.

U periodu od 1977. do 1982. bavi se akademskim radom, a jednu sezonu bio je savetnik u Slogi iz Kraljeva.
Odlazi u Grčku, gde trenira Apolon iz Patrasa sezonu 1982/83, da bi sledeće godine otišao u Kuvajt, gde trenira Kazmu četiri godine (1983–1986). Završava kao drugi u ligi sve četiri godine, iza Al Kacije, koja je u to vreme bila najjači klub u Kuvajtu.
Po povratku iz Kuvajta provodi jednu godinu u Partizanu, radeći sa mlađim kategorijama, da bi potom preuzeo KK Jagodina, gde ostaje sezonu 1987/88.
Od 1988. do 1993. radi na osnivanju, a zatim i kao koordinator škole košarke Zvezdara u Beogradu.Od 1993. do 1995. radi u OKK Beogradu kao koordinator mlađih kategorija, da bi od 1995. do 2000. radio u Košarkaškom savezu Jugoslavije kao direktor svih mlađih selekcija.

Od 2000. godine učestvuje u radu košarkaških kampova po Srbiji kao stručni saradnik. Osnovna preokupacija mu je bila metodika; napisao je nekoliko knjiga na tu temu, vodio računa o detaljima, a najvažnije mu je bilo da se stvore asovi. Upornost je smatrao najvećom vrlinom.
Proveo je ceo život radeći sa mladima i smatrajući da je to najveće zadovoljstvo, sreća i priznanje.
Košarka mu je omogućila da proputuje ceo svet. Radio je sa košarkaškim trenerima na Fakultetu za fizičku kulturu, na odseku košarka, sa Batom Paunićem, kao i na Višoj košarkaškoj školi pri Košarkaškom savezu Jugoslavije.
Dobitnik je nagrade Saveza sportova Beograda, nagrade za životno delo Udruženja košarkaških trenera Srbije, kao i Srebrne lopte Košarkaškog saveza Srbije.

Kosarkaska klinika UKTS 2019 – Borivoje Cenić

/Izvor: lično-spomenar, Arhiva KSS-MT/